De slagroomtaart tegen de
arrogantie van de macht,
met de groeten van de  
"Internationale Pâtissière"


Bill Gates in Brussel, 1998

 Naar Noël Godin - Jan Bucquoy

Slagroomtaarten in het gezicht van de macht

Noel Godin gebruikte de slagroomtaart als een zachtaardig, poëtisch en subversief wapen tegen de pretentie en de arrogantie van de macht. Zijn filosofie was diep geworteld in de geest van de mei '68-protesten en de Situationistische Internationale. In plaats van bittere politieke strijd koos hij voor radicale, absurde humor om de zogenaamde "Maatschappij van de Spektakel" te ontmaskeren. Door iconen van de gevestigde orde – van filosoof Bernard-Henri Lévy (die hij maar liefst acht keer besmeurde) tot Bill Gates en Ryanair-baas Michael O'Leary – te transformeren in komische slapstickfiguren, doorbrak hij de barrières van hun onaantastbaarheid. In de Brusselse en internationale alternatieve scene werd hij aanbeden als een symbool van artistieke vrijheid en ongetemde rebellie.(Wikipedia)

Het Gebaar van de Omgekeerde Vuist

Het specifieke gebaar dat Noël Godin op veel foto's maakt – een omhooggeheven vuist waarbij de vingers en de palm naar hemzelf (of naar binnen) zijn gekeerd – is zijn persoonlijke, anarcho-satirische variatie op de klassieke socialistische en communistische vuist.

Waar de traditionele, gesloten vuist (met de knokkels naar voren) staat voor strijd, discipline en ideologische solidariteit, keert Godin de betekenis om. Zijn gebaar is de groet van de "Internationale Pâtissière" (de Taartenbrigade). Het symboliseert:
  • De taartgreep: Het bootst de fysieke handeling na van hoe hij een slagroomtaart vasthoudt vlak voordat hij deze met de hand in iemands gezicht duwt. Hij gooide taarten namelijk bijna nooit; hij drukte ze erin.
  • Humoristische rebellie: Het is een weigering om de bittere ernst van traditionele revolutionairen over te nemen. Het viert het "vrolijke terrorisme" (terrorisme burlesque).
  • De eerste Entartage, 1969
  • De allereerste historische entartage door Noël Godin vond plaats op 11 november 1969 in Leuven.
    Het slachtoffer was de Franse schrijfster en filmmaakster Marguerite Duras. Zij was in België voor de vertoning van haar film Détruire, dit-elle aan de universiteit. Godin, die zich voor de gelegenheid had vermomd met een valse baard en een bril, stapte op haar af en drukte een slagroomtaart in haar gezicht.
    De directe aanleiding was een surrealistisch "literair steekspel" in de marge van een Belgisch filmmagazine:
    • Godin had eerder onder zijn pseudoniem Georges Le Gloupier een volledig verzonnen recensie geschreven waarin hij claimde dat hij de Franse regisseur Robert Bresson had getaart. [1]
    • Marguerite Duras pikte dat op en schreef in een volgend nummer een eveneens fictief tegenverhaal, waarin zíj beschreef hoe ze Le Gloupier op een terras in Parijs op een taart trakteerde om Bresson te wreken.
    Piqué au vif besloot Godin de fictie realiteit te maken zodra Duras voet op Belgische bodem zette. De actie luidde het officiële begin in van zijn decennialange "patisserie-guerrilla"
Slachtoffers van de "Patisserie-guerrilla"
Noël Godin richtte zijn taarten (steevast vergezeld van de kreet "Gloup! Gloup!") op wat hij noemde "arrogante augurken" (pompeux cornichons): mensen met veel macht of pretentie die zichzelf veel te serieus namen.
Hier is een thematische lijst van zijn meest spraakmakende "entartages" (taartaanvallen):
Internationale Topmagnaten & Politici
Bill Gates (1998) – Zijn absolute meesterwerk. De Microsoft-topman werd in Brussel door Godins brigade met vier taarten tegelijkertijd besmeurd omdat hij de "heerser van de kapitalistische wereldorde" symboliseerde.

 

Michael O'Leary (2023) – De Ryanair-baas was het allerlaatste slachtoffer van Godins actiegroep. Hij kreeg twee taarten in zijn gezicht tijdens een protest in Brussel.

 
Nicolas Sarkozy (1997) – De latere Franse president werd in Brussel getrakteerd op slagroom.

 
Jean-Pierre Chevènement (2002) – Een Franse minister. Dit leverde Godin destijds een officiële rechtszaak en geldboete op.
Intellectuelen & Schrijvers
Bernard-Henri Lévy (Wereldrecordhouder: 8+ keer) – De Franse filosoof was Godins favoriete doelwit vanwege zijn "zelfingenomen arrogantie". De confrontaties tussen de twee liepen soms uit op een fysiek handgemene, omdat Lévy de humor er absoluut niet van inzag.

 

Marguerite Duras (1969) – De Franse schrijfster was het allereerste historische slachtoffer in Leuven, omdat Godin vond dat ze zichzelf als een literair monument gedroeg.

 
Cultuur- & Mediafiguren
Jean-Luc Godard (1985) – De legendarische filmregisseur reageerde iconisch: hij likte de slagroom van zijn gezicht, stak een sigaar op en noemde het een prachtig eerbetoon aan de stomme film.

 

Maurice Béjart (1969) – De wereldberoemde choreograaf in Brussel.
 

Patrick Bruel (1993) - Bekende Franse zanger

& Éric Zemmour (2006) – extreemrechtse denker

Religieuze & Binnenlandse Figuren

  • Aartsbisschop André-Joseph Léonard (2011) – De conservatieve Belgische aartsbisschop werd meerdere malen (onder andere tijdens debatten en een mis) door Godins kompanen getrapt vanwege zijn standpunten over homoseksualiteit.

  • Edouard Poullet (1987) - eerste voorzitter Brusselse parlement

Boven