'Voor een klein kind was de oorlog een ruis. Je wist dat hij er was, maar wat hij precies te betekenen had, kon je alleen maar aanvoelen. Ik denk dat die oorlogsjaren me gemaakt hebben tot het eenzelvige jongetje dat ik nog altijd ben. Ik ben toen aan de zijlijn gaan staan om de dingen te beschouwen, en dat is nu nog mijn favoriete positie. Ik was in 1945 acht jaar, maar toch proefde ik de sombere stemming en de verslagenheid van de mensen. Als ik aan de oorlog denk komt die bedompte sfeer meteen weer boven. Ik hoor stemmen op de radio over troepenbewegingen, maar nooit over de essentie van de oorlog: jonge mannen die creperen in hun eigen bloed en stront.' IHumo 26-3-2002, Wannes in gesprek met Pascal Verbeke)

Oorlog, en veel meer nog vrede, is altijd een groot thema geweest voor Wannes van de Velde. Tussen 'Het Einde van de Wereld' uit de tweede elpee en 'Oorlogsgeleerden' uit de laatste cd heeft hij een kleine veertig nummers gezongen die op een of andere manier met oorlog én vrede te maken hebben. Een selectie daarvan staat op deze cd en voor één keer worden de meeste liederen niet door Wannes zelf gezongen. Ook niet door zijn vrienden uit de wereld van de folk, maar door een stel collega's waarvan je niet meteen zou verwachten dat ze zich aan het repertoire van Wannes zouden wagen.

In Frankrijk is het bijna vanzelfsprekend dat muzikanten met diverse achtergronden het werk van meester Georges Brassens onder handen nemen. Hier heeft het lang geduurd voor de chanson-, pop- en rockjongens (e,n -meisjes) hetzelfde experiment hebben aangedurfd. Nu is het zover en ik hoop van harte dat het nooit meer overgaat, dat het werk van meester Wannes Van de Velde (eigen nummers, vertalingen, traditionals) een eigen leven gaat leiden en deel wordt van ons cultureel patrimonium. Dat is meer eer dan een standbeeld op de Grote Markt.

Dree Perenians